Η Σιωπή της Φυγής

                                                 

Άπλωσα το χέρι το δεξί στο Βορά,

και τα δάχτυλα έδειξαν την παγωνιά του κόσμου.

Τέντωσα σταθερά και το αριστερό στο Νότο,

δείχνοντας τις μουχλιασμένες προοπτικές των ψυχών.

Ένωσα τα πόδια μου σφιχτά πατώντας τη γη,

στέλνοντας μήνυμα στους νεκρούς να μην περιμένουν.

 Ύψωσα το κεφάλι στον ουρανό,

αδειάζοντας την σκέψη απ’ το σωστό και το λάθος.

Γύρισα την πλάτη μου στην Δύση,

αδιαφορώντας παντοτινά στα σκοτάδια της νύχτας.

Κάρφωσα τα μάτια στην Ανατολή,

χαράζοντας με σπουδή την διαδρομή στον Αιώνα.

Άνοιξα τα μάτια τα δύο διάπλατα,

και χάιδεψα τις ομορφιές του κόσμου.

Είδα ζωές, είδα ψυχές, είδα καρδιές.

Είδα θάλασσα, είδα κύμα, είδα γιαλούς.

Είδα και καράβια τρικάταρτα να ξεμακραίνουν.

Έκλεισα τα αυτιά μου στο θόρυβο

και δεν άκουγα, μήτε γέλιο μήτε κλάμα.

Άκουγα μόνο καθαρά το χτύπο της καρδιάς στα στήθια.

Και ήμουν μόνος εγώ με εμένα,

αποφασισμένος να γίνουμε ένα,

χωρίς να υπάρχουν εκπτώσεις.

Έσκισα στα δύο το πρόσωπο μου,

με το πιο μεγάλο χαμόγελο της ζήσης

και το στερέωμα έλαμπε στην επερχόμενη γιορτή.

Θέλησα να μη θέλω τίποτα,

και το κύτταρο γέμισε ελευθερία Ελευθερίας.

Ανάσανα μιαν ανάσα βαθιά και καθάρια,

ξεπλένοντας από την ύπαρξη την φθορά,

την αλλοτρίωση, το μηδενισμό και το θάνατο,

και έμεινα ασάλευτος για λίγο αποχαιρετώντας,

το γήινο, το φθαρτό και το πρόσκαιρο.

Κράτησα μια συμβατική σιγή ενός λεπτού,

στη μνήμη της Μνήμης και της Ανάμνησης.

Ύψωσα το κεφάλι πιο πολύ στον ουρανό,

αργά αργά όσο ποτέ, απολαμβάνοντας την επιλογή,

της αποκλειστικής Αποκλειστικότητας του Μεταιχμίου.

Πάτησα στις μύτες των ποδιών,

υψώνοντας το σώμα στο ύψος της περίστασης.

Σφράγισα το στόμα στην Απόλυτη Σιωπή

και πέταξα στο ένα και μοναδικό «για πάντα της» της ζωής,

ζώντας την Αλήθεια της Υπέρβασης των Υπερβάσεων μου.

Μπροστά μου πετούσε ένα περιστέρι

και γύρω μου πουλάκια μπλε αμέτρητα…

Ισορροπία

Ήρθε ο Πόνος να μετρήσει την Αντοχή,

αλλά έσκυψε χωρίς λόγια το κεφάλι,

σαν πέρασε το κατώφλι της καλύβας που έμενε,

βλέποντας την Υπομονή απλωμένη στο πάτωμα.

Στάθηκε να ζυγίσει τα πράγματα,

αλλά ο κόμπος στάθηκε στο λαιμό του,

σαν είδε πως η ζυγαριά που έστησε,

στερεωνόταν σε ξένο πάτωμα.

 Βρέθηκε ανάμεσα στο Δίλλημα,

για το αν θα μετρήσει, την Αντοχή,

ή για το αν θα μετρήσει, την Υπομονή,

και άκρη με το μυαλό, δεν έβγαλε.

Η Υπομονή, χωρίς προσπάθεια, έγινε πιο λευκή,

γιατί έμεινε ανεπηρέαστη απ΄τα σημάδια του πόνου

και βάλθηκε να απλώνει, αργά αργά, το πέπλο της,

μέχρι που κάλυψε και το τελευταίο μέτρο στο πάτωμα.

Η Αντοχή, που άντεχε, πήρε απ’ το χέρι τον Πόνο,

τον έβαλε να καθίσει στο κέντρο του σπιτιού της,

του έφερε νερό να ξεδιψάσει τα χείλη του,

και του χάιδεψε τα μαλλιά για να ησυχάσει.

Και ο Πόνος, πόνεσε πολύ, γιατί δεν μπόρεσε

να καταλάβει το μεγαλείο της καθαρότητας,

που κρύβουν οι καρδιές που αντέχουν,

και κατέβασε το κεφάλι, για πάντα.

Με μιας, τα τουφέκια πόνεσαν για τα πουλιά,

ο Θάνατος πόνεσε μέσα του, για τους νεκρούς,

η Θάλασσα πόνεσε στα βάθη της, για τα ναυάγια

και ο Άνθρωπος πόνεσε για την Ψυχή του.

Και ο Πόνος ακόμα κάθεται στο σκαμνί…

Αντίθετες Συνθέσεις

Άπλωσε ο Αέρας τη μυρωδιά που λυτρώνει, 
από την Ανατολή ως τη Δύση του κόσμου.

Έπιασε και η Μανία να απλώνει την απογοήτευση,

 από το Βοριά ως το Νότο της πλάσης.

Έμεινε ο Άνθρωπος αιώνιος δικαιούχος της ορμής,

που κρύφτηκε με πείσμα στην αισιοδοξία του.

Απόμειναν οι Ψυχές δεμένες πισθάγκωνα στα δεσμά,

που δεν αφήνουν περιθώρια για το ταξίδι.

Πολλοί κατάλαβαν και έκλαψαν τον πόνο τους.

Άλλοι απόμειναν στο ακατανόητο δακρυσμένοι στο έλλειμμα.

Κάποιοι αφέθηκαν στην τυχαιότητα κρατώντας το γέλιο.

Ελάχιστοι έκαναν την υπέρβαση και ταξίδεψαν.

Η Γη, συμμάχησε με τους πολλούς και τους έκρυψε στα σπλάχνα της.

Ο Ουρανός, αγκάλιασε τους άλλους και τους στερέωσε στους κόλπους του.

Η Θάλασσα, κράτησε κάποιους αγκαλιά και τους έτρωγε κύμα το κύμα.

Ελάχιστοι δεν βρήκαν αποκούμπι πουθενά και συνέχισαν το ταξίδι.

Ο Ήλιος, έκαψε τη Γη και στέγνωσε τα σπλάχνα της.

Το Φως, έτρεξε στον Ουρανό και τύφλωσε τους κόλπους του.

Η Σελήνη, βυθίστηκε στη Θάλασσα και δυνάμωσε πιότερο το κύμα.

Το Σκοτάδι, έκρυψε τους Δρόμους και ελάχιστοι συνέχισαν το ταξίδι.

Η Απόφαση αποφάσισε να καθίσει στη Γη.

Η Προσδοκία προσδόκησε να ανέβει στον Ουρανό.

Το Όνειρο ονειρεύτηκε τα βάθη της Θάλασσας.

Ο Θάνατος αποφάσισε να προσδοκά το Όνειρο,

που τον στέλνει από τη Γη στον Ουρανό,

μέσα από τον απύθμενο δρόμο της Θάλασσας.

Η Ζωή ακόμα καρτερεί…  

Ανθρώπινες φωνές από το πουθενά

Σκέπτομαι, είναι η λογική διαδικασία κατά την οποία  ο άνθρωπος, με αφετηρία την νόηση,  δύναται να απλοποιήσει το σύνθετο ή να συνθέσει το απλό, προσδιορίζοντας επαρκέστερα την Ύπαρξή του.

 Γράφω, είναι η τέχνη, κατά την οποία ο άνθρωπος δύναται, να αποδώσει πρακτικά την διαδικασία και τα συμπεράσματα που έχει καταλήξει, ότι προσδιορίζουν την Ύπαρξή του.

 Κοινή συνισταμένη της σκέψης και της γραφής είναι ο λόγος. Ως λόγος, προσδιορίζεται, τόσο η κάθε λογική διαδικασία που λαμβάνει χώρα στον ανθρώπινο εγκέφαλο, όσο και η έκφραση του ανθρώπου καθ’ οιονδήποτε τρόπο.

 Στις μέρες μας, παρατηρείται έντονα το φαινόμενο της αποσύνδεσης της σκέψης και της γραφής από την διαδικασία του λόγου. Ο  άνθρωπος είτε σκέπτεται, χωρίς την κάλυψη των κριτηρίων του λόγου, είτε χειρότερα γράφει, χωρίς το αποτέλεσμα της γραφής να είναι φιλτραρισμένο από την λογική διαδικασία. Το αποτέλεσμα αυτής της λανθασμένης τακτικής είναι ο αποπροσανατολισμός του ανθρώπου από την ίδια την Ύπαρξη.

 Στο βασανιστικό ερώτημα που προκύπτει για το τί ακριβώς καθορίζει αυτόν τον αποπροσανατολισμό, τα πράγματα δυσχεραίνουν πολύ περισσότερο. Ο αποπροσανατολισμός του ανθρώπου σήμερα, δεν έχει να κάνει με λανθασμένες επιλογές μόνο ή με λανθασμένες πορείες ζωής. Είναι βαθύτερος και δυστυχώς δύσκολα ιάσιμος. Και τούτο διότι, εκτείνεται στην σφαίρα των ανθρωπίνων κριτηρίων. Σήμερα ως αντικειμενικά ορθό προσλαμβάνεται το υποκειμενικό, που ο καθένας έχει προσδιορίσει μέσα του. Το «νομίζω», το «πιστεύω», το «θεωρώ», το «αντιλαμβάνομαι», έχουν ταυτιστεί με το «Έτσι είναι!». Μάλιστα με μεγάλη ευκολία αυτό το «έτσι είναι», μετατρέπεται στην προσωπική πεποίθηση σε έτσι «Είναι».

 Από το σημείο αυτό ο άνθρωπος χάνει απόλυτα τον έλεγχο, γιατί έχει μετατρέψει την υποκειμενικότητά του σε αντικειμενική πραγματικότητα . Αν τεθεί, επιπρόσθετα σε όλα αυτά, και το δεδομένο του προσωπικού εγωισμού, τότε η ανθρώπινη φύση απεμπολύει   κάθε δυνατότητα βελτίωσης και επανόδου στο όντως «όντος», αντικειμενικά ορθό.

 Είναι τρομερά δύσκολο ο ανθρώπινος νους, να συλλάβει την πραγματική διάσταση μεταξύ λόγου και παραλόγου που επικρατεί σήμερα στην ανθρώπινη νόηση. Στις μέρες που διερχόμαστε, οι περισσότεροι μιλούν για παραλογισμό και δυστυχώς συχνά παρατηρούνται δύο προεκτάσεις ενός και μόνου προβλήματος. Η πρώτη προέκταση είναι πως, όσοι μιλούν για παραλογισμό – και θέλω να είμαι ειλικρινής πρώτα με τον εαυτό μου – ουσιαστικά μιλούν ενώ είναι μέρος του προβλήματος. Η δεύτερη προέκταση είναι πως στην προσπάθεια να δοθούν  ενδεχόμενες λύσεις – και για να είμαι και πάλι ειλικρινής μιλώ για όλους μας – καταφεύγουμε σε παράλογες, ως και παραλογιστικές επιδερμικές προτάσεις. Σε αυτήν την βάση ο παραλογισμός, ως φαινόμενο του καιρού μας, παραμένει σαν σιωπηρή κατατρώγουσα νόσος, κάθε στοιχείο, που μπορεί να προσδιορίσει τον άνθρωπο ως όντος Άνθρωπο. Το αποτέλεσμα:

Ανθρώπινες φωνές από το πουθενά,

Ψάχνουν απεγνωσμένα τον ήχο.

Κρύβονται στα ποτάμια του μυαλού

και πνίγονται στο απύθμενο βάθος

του αρρωστημένου από φόβο εγωισμού.

Μιλούν χωρίς να ακούγονται

και σαν ακούγονται παύουν να λένε...

Γιατί ο άνθρωπος   έμαθε να σιωπά

όχι από μέσα του ,

αλλά από το ίδιο το Είναι.

 

Και ενώ όλα τούτα φαντάζουν τόσο απογοητευτικά υπάρχει κάτι πολύ αισιόδοξο: το ότι ο άνθρωπος ακόμα  πονάει....

Στιγμή Ζωής-Πάλη Θανάτου

Όλη μου η ζωή, ένας ατέλειωτος πόλεμος, για την Στιγμή.

Εκείνη την μοναδική, που αφήνει το περιθώριο να είσαι ο εαυτός σου.

Χωρίς τον περιορισμό, των «πρέπει» και των «καθώς πρέπει».

Εκείνη τη στιγμή, που καθισμένος στην άκρη του γιαλού,

θαυμάζεις την ομορφιά από τα λόγια

και ομορφαίνεις από την αξία της Σιωπής.

Λίγες φορές βαραίνουν τα θέλω, στη ρίζα της ψυχής

και λίγες φορές στην κορυφή της καρδιάς,

παύει να στέκεται η λογική για το επόμενο βήμα.

Είναι τότε που στέκεται η Ανάσα στην άκρη των χειλιών,

και παγώνει ο Ουρανός, στο ξάστερο βλέμμα από τέσσερα μάτια.

Ακόμα αν και μέσα σου γνωρίζεις, 

πως θα ματώσουν τα πόδια σου ακόμα και από τα λουλούδια,

δεν σταματάς να σεργιανάς στο πέρα και στο δώθε της επιθυμίας,

που σε αλλάζει ακόμα και ΄κει που δεν θα το ήθελες.

Αντικρίζεις το κύμα και βλέπεις το Όραμα.

Κοιτάς στο βάθος και βλέπεις τα τέρατα της θάλασσας,

να ετοιμάζουν τα δόντια και τα νύχια τους,

γνωρίζοντας, σαν από θαύμα,

πως έχεις αποφασίσει να πέσεις στα νερά της,

χάνοντας για πάντα τον ήχο από το γιαλό.

Και μένεις εκεί. Μένεις ακίνητος. Δε σαλεύεις.

Γιατί το σάλεμα της ψυχής,  είναι πιο δυνατό από το δικό σου.

Κάθεσαι και βλέπεις, Βλέπεις και δε μιλάς.

Και σαν μιλήσεις λες άλλα και άλλα και άλλα,

για να μη τρομάξεις τα λόγια που κάθονται δίπλα σου.

Χαμογελάς και μένεις. Μένεις και χαμογελάς.

Βγάζοντας όλο το πείσμα σου στους Βοριάδες,

που ζήτησαν να ξεσηκώσουν τις Ζωές

και να τις κάνουν ένα με το Τίποτα.

Και έρχεται στο τέλος η Απουσία,

που μάταια προσπαθεί να θανατώσει το Χαμόγελο.

Λένε χρόνια τώρα οι άνθρωποι, πως ο Ήλιος μόνο καίει,

μα στην δική μου  Αλήθεια μπορεί και να παγώνει.

Στέκεται παγωμένος πάνω από την θάλασσα,

για όσους Αιώνες αντέχει η καρδιά σου,

για όσα χρόνια θες να τον βλέπεις ασάλευτο.

Κάθεται ήσυχος και ακίνητος για όσους Αιώνες,

επιθυμούν τα βάθη της θέλησης,

για να θυμίζει τη Στιγμή δίπλα στο Άπειρο,

με μια κούπα καφέ που έπινε Ένας,

μέσα από τον Ήχο που χάνεται για να τον ακούμε

 οι Δυό μας.

Και ψάχνεις τη Δύναμη, να κρατήσεις κοντά σου

τα υπέροχα χρώματα του Ήχου,

που μπλέκουν στους Ήχους μιας γνώριμης φωνής.

Πάλη Ζωής και Στιγμή Θανάτου.

Πάλη Θανάτου και Στιγμή Ζωής.

Μέσα σε ένα πρωινό, Ανάσταση!

Όψιμη Συνείδηση

Άνοιξες το παράθυρο της Σιωπής,

και αγνάντεψες με αυτονομία τoν Έρωτα.

Στάθηκες να δεις την Διαφορά,

και επιβεβαίωσες με πείσμα τον Εγωισμό σου.

Έκανες να σαλέψεις και τα πόδια σου,

βρέθηκαν στη Γη της Ανυπαρξίας.

Προσπάθησες να μιλήσεις, αλλά…

οι επαναλήψεις των λέξεων

έκαναν τόση παρήχηση

που τα αυτιά δεν άντεχαν τους φθόγγους.

Χαμογέλασες και ρώτησες γιατί,

μα απάντηση δεν έλαβες.

Άρχισες να κλαίς και μόλις ρωτήθηκες γιατί,

έδειξες μια φωτογραφία της παιδικής ζωής σου.

Στο βάθος μια θάλασσα,

πιο ‘κει μια μάνα,

και γύρω στην άμμο πολλά παιχνίδια.

Στο βάθος του Ορίζοντα,

τα σύννεφα έχουν την μορφή μου.

Μα τώρα που τα είδες έχω γίνει βροχή.

Αχρονολόγητο,

γιατί η Συνείδηση…

δεν έχει χρόνους.